بهتره که تمارین و بازیها رو همیشه توی یک مکان ثابت و مشخصی انجام بدین . استفاده از مکان ثابت و مشخص باعث میشه که کودک سریعتر شرطی بشه . ببینید استفاده از این نکته مکان ثابت و مشخص باعث میشه که کودک متوجه بشه که قراره تو اون مکان با یک اسباب بازی خاصی به یک مدت زمان مشخصی بازی کنه . کودک متوجه بشه که توی مکان خاص با اسباب بازی خاص یک مدت یک مدت زمان مشخصی رو بازی کنه .
اون مکان ثابت و مشخص باید یک سری ویژگیهایی هم داشته باشه. یک: اون مکان باید خلوت باشه . خلوت بودن از لحاظ افراد یعنی کسی اونجا وجود نداشته باشه . اگه قراره شما با کودکتون شرطی سازی انجام بدین ، فقط شما تو اون مکان وجود داشته باشین . چون افراد دیگه حواس کودک رو پرت میکنه . خلوت از لحاظ اشیا و اسباب بازیهایی که تو محیط وجود داره. اگه قراره تمارین شرطی سازی انجام بدین ، روی میز هیچ چیزی به جز اون اسباب بازی که انتخاب میکنیم وجود نداشته باشه.
پس نکته ۱ : ویژگیهای محیط : اون محیط خلوت باشه . خلوت بودن هم از لحاظ افراد محیط هم از لحاظ اشیار محیط.
۲: ساکت و آروم باشه سر و صداهای محیطی خیلی کم باشه تلویزیون روشن نباشه یه گوشی روشن نباشه چون اینا حواس کودک و پرت میکنه
۳: اون مکانی که انتخاب میکنیم یک مکان بلااستفادهای باشه . یعنی اون مکان مکانی باشه که کم کودک کمتر تو اون مکان رفته باشه و کمتر تو اون مکان بازی کرده باشه . چون اگه کودک تو اون مکان رفته باشه و خاطرات زیادی از اون مکان داشته باشه شرطی سازی تو اون مکان دیرتر اتفاق میافته . مثلاً ببینید اگه قراره اون مکان میز ناهارخوری باشه این میز ناهارخوری تداعی کننده خوردن ناهار و شامه. پس این کودک با این میز خاطرات زیادی داره و این میز به سختی به شرطی شدن کودک کمک میکنه .
اگه اون مکانی که انتخاب میکنید مثلاً تخت خواب کودک باشه ، چون تخت خواب تداعی کننده خواب و استراحت برای کودک هست پس اون تخت خواب به سختی به شرطی شدن کودک کمک میکنه .
پس اون مکانی که استفاده میکنیم یک مکان بلااستفادهای باشه. مثلاً یه گوشه خاصی از اتاق خواب کودک باشه.
و نکته ۴ اینه که همیشه از همون مکان استفاده کنیم . برای شرطیسازی اون مکانی که انتخاب کردین همیشه از اون مکانی که انتخاب کردین استفاده کنید یه بار مثلاً روی میز ناهارخوری کار نکنید یه بار روی تخت کار نکنه یه بار جلوی تلویزیون کار نکنه یه بار اون گوشه اتاقی که گفتم کار نکنین .
پس انتخاب مکان ثابت و مشخص به شرطی سازی سریع کودک کمک میکنه.
۴ : اسباب بازیهای ثابت و مشخص :
اگه میخواین که شرطی سازی کودک سریعتر اتفاق بیفته بهتره که از اسباب بازی یا اسباب بازیهای ثابت و مشخصی استفاده کنید . یعنی کودک با دیدن اون اسباب بازی ها متوجه بشه که قراره بره توی یک مکان مشخصی با اون اسباب بازیها یک مدت زمان مشخصی رو بازی کنه .
پس چی شد؟ کودک متوجه بشه در نهایت که با دیدن اون اسباب بازیها قراره بره توی مکان مشخصی یک مدت زمان مشخصی رو بازی کنه . اون اسباب بازیها هم باید یک سری ویژگیهایی داشته باشه.
ما تو انتخاب اسباب بازیها باید یک سری نکاتی رو رعایت کنیم:
۱: اون اسباب بازیها باید جز علایق کودک باشه . چرا ؟ چون اگه اون اسباب بازی جز علایق کودک باشه کودک تایم بیشتری رو میشینه و تایم بیشتری رو همکاری میکنه .
2: اسباب بازی جدید باشه. چرا ؟ چون اگر اسباب بازی قدیمی باشه و جز اسباب بازیهای کودک باشه ، چون کودک خاطرات زیادی با اون اسباب بازیها داره ، اون اسباب بازیهای قدیمی دیرتر شرطی میشه . پس اسباب بازیهای مورد علاقه کودک و جدید باشه .
نکته سوم خیلی نکته مهمیه: از اون اسباب بازیها صرفاً برای شرطیسازی استفاده کنین. تایم تمرینتون که تموم شد ، تایم بازیتون که تموم شد ، اسباب بازیها رو جمع کنید ، دور از دسترسی کودک نگه دارین ، حتی کودک اونا رو نبینه و باز برای تایم بعدی از اونا استفاده کنید . یعنی اگه کودکتون گریه میکنه ، برای اینکه ساکت بشه نباید اون اسباب بازی رو بیاریم بهش بدین چون این هم شرطیسازی رو سختتر میکنه .
نکته چهارم : اسباب بازیها زیاد و متنوع نباشند. چون هر چقدر تعداد اسباب بازیها زیاد باشه شرطیسازی سختتر میشه . پس یک سری نکاتی رو ما باید تو بحث انتخاب اسباب بازیها در نظر بگیریم : یک: مورد علاقه . دو: جدید . سه: صرفاً برای شرطیسازی استفاده بشه. چهار: تعدادشون زیاد نباشه. یا یکی ، یا دوتا ، یا در نهایت سه تا اسباب بازی کفایت میکنه.
ببینید هدف از انتخاب اسباب بازی این نیست که شما برین توی یک مکانی بشینین اسباب بازیها رو بدین به کودک و کودک خودش مشغول بشه ، با اون اسباب بازی ها بازی کنه . ما باید هدف داشته باشیم از اون تایمی که کودک رو میبریم تو اون مکان مشخص و قراره باهاش بازی کنیم . باید هدف داشته باشیم . هدف چیه؟ هدف اینه که ما اون تایم رو مدیریت کنیم . ما اون تایم رو رهبری کنیم .
ما دستور بدیم یا یه دستوراتی رو به صورت یه تمارینی به صورت مشارکتی انجام بدیم این تایمه به مرور بیشتر بشه یعنی تایم دستور پذیری کودک ، تایم همکاری کردن کودک بیشتر بشه.
صرفاً اینکه کودک توی یک مکان خاصی بشینه و باید اسباب بازی خاص خودش بازی کنه اصلاً هدف شرطیسازی این نیست . هدف اینه که توی اون مکان مشخص با اون اسباب بازیهای خاص اون دستوراتی که ما میدیم رو انجام بده و این تایم همکاری کردن و دستور پذیری کودک به مرور بیشتر بشه.
خب نکته پنج اینه که شرطی سازی زمان مشخصی داشته باشه . پس زمان ثابت و مشخص میشه نکته پنجم. یعنی کودک بدونه سر یک ساعتهای خاصی ، سر یک تایمهای خاصی قراره بره توی یک مکان مشخصی با اسباب بازیهای خاصی یک مدت زمان مشخصی بازی کنه .
حال اون تایمهای ثابت و مشخص کی باشه ؟ خودتون تشخیص میدین . ببینید که کودکتون چه تایمهایی از روز همکاری بیشتری داره ، همون تایم رو برای شرطیسازی انتخاب کنید. یکی مثلاً ۹ صبح همکاری خوبی داره ، یکی مثلا بعد ناهار همکاری خوبی داره ، یکی بعد از ظهر همکاری خوبی داره ، اون تایمها رو مشخص کنید . تعدادش حالا هرچقدر بیشتر ، بهتر .
توی یک جدولی اون تایمها رو یادداشت کنین و بنویسید که مثلاً ساعت ۹ صبح چند دقیقه کودک نشسته و اون تمارین شما رو انجام داده . پس داشتن زمان مشخص و ثابت ، داشتن یک برنامه زمانی ثابت و مشخص به شرطی شدن سریعتر کودک کمک میکنه .
